Fotograferen op gevoel…

Kunt u ook zo genieten van de haarscherpe fotografie van mannen als Ronald Bonestroo, Jan de Roo en Theo Aalten. Fotografie die de herinneringen in al haar details vasthoudt. De opnamen van die mannen tonen vaak veel meer dan het menselijk oog kan zien. Ondertussen kan Theo Aalten op deze site al heel wat rijkelijke sportfotografie voorleggen. Een waar genot!

Niet makkelijk

Fotograferen is beslist niet zo gemakkelijk als het soms lijkt. Ooit werd de fotografie ontwikkeld als het middel om een herinnering vast te houden. In deze tijden van een mega beeldovervloed lijkt me dat zeker niet onbelangrijk. Ondergetekende heeft absoluut geen enkel verstand van de hoeveelheid pixels of het kleurenpallet wat je er mee tevoorschijn kan toveren maar bij Theo, Jan en Ronald zit dat wel snor.

dsc_4132-kopie-2

Brutale kleuren

Mijn relatief spotgoedkope digitale camera geeft alleen maar brutale kleuren, het materiaal van het genoemde trio fotografen biedt uiteraard veel meer mogelijkheden alleen je moet het er wel uit weten te halen en dat ook nog eens vaak in hele korte tijdspanne. Die mannen zijn m.i. grootmeesters in het bepalen van precies het juiste moment. Ik hou het meest van fotograferen in de late namiddag en van de tussenseizoenen. Dan is het licht het mooist!

Op gevoel

Bij Ronald Bonestroo, Jan de Roo en Theo Aalten is dat om het even. Zij komen volgens mij overal tot rustige, creatieve en eerlijke fotografie. Zonder al te veel poespas, filters en andere effecten. Die mannen fotograferen puur op gevoel. Hun foto’s gaan niet over het denken maar over het kijken. Ik verheug mij nu al op de wedstrijdbeelden van DVS’33 Ermelo 1- Quick Boys 1. Dat worden vast en zeker weer echte bewaardocumenten. Ik voorspel een 3-1 zege voor de manschappen van Roeland ten Berge. Tot zaterdag!

ta201608130476

Aad van Schaijk.

Ludieke foto’s op Facebook

Een voetbalwedstrijd tussen Harderwijk en Ermelo oftewel VVOG I –DVS I levert doorgaans onnavolgbare taferelen op. De ontknoping van deze streekderby is vaak spectaculair, maar ook rondom de pot hangt zoals gezegd een traditionele zweem van ludieke acties. Zo’n middagje Strokel of Sportlaan geeft altijd een flinke portie briljante voetbalhumor.

 

Ondeugende streken

Ludieke foto’s op Facebook, Twitter, speelvelden, middenstippen, doelnetten, cornervlaggen, geverfde doelpalen, ballenvangers, verkeersborden, plaatsnaamborden, schapen, advertenties, etc. vormden in voorbije edities van deze absolute voetbalkraker tussen beide clubs heel veel geniale grappigheid. Ondeugende streken die steevast worden uitgebroed aan de toog van het clubhuis of zomaar achter een willekeurige computer om met elkaar iets origineels uit te halen. Via Facebook wordt de stemming er al dagen van tevoren flink ingebracht.
dsc_3694

Respect voor elkaar
Een welgemeende zucht en wat gekrabbel achter de oren van de betrokken terreinknechten of die van de accommodatiebeheerders doet het dikke dek kleurige herfstbladeren voor hun voeten opwaaien. Maar een ding is absoluut zeker het blijft altijd leuk en binnen de perken. Harderwijk en Ermelo zijn wat dat betreft een voorbeeld in de voetballerij en op zaterdag 5 november 2016 zal dat weer zo zijn. Gewoon ludiek bezig zijn en handelen vanuit een stuk wederzijds respect!

 

Jammer

Laatst voor het duel tussen Hannover’96 en Braunschweig een voorbeeld van hoe het niet moet! Het was op het treinstation en in en om het stadion flink uit de hand gelopen; gesneuvelde ruiten van autobussen, gewonde supporters en politiemensen waren het resultaat van de al weken durende provocaties over en weer. De 700 man politie die in Hannover op de been waren werkten uiteraard ook niet mee om de opgefokte stemming in te dammen. Jammer. Heel jammer…
dsc_3727

Een goede derde helft

Wat zijn nou 90 minuten in een voetballeven? Gewoon voorbij voordat je er samen erg in hebt! Dus zaterdag genieten van elkaars aanwezigheid. Een strijd tussen groen/wit en geel/zwart en na afloop samen een goede derde helft ongeacht de uitslag. De ene keer win jij, de andere keer zij. Zo simpel is voetbal! Ondergetekende zal niet aanwezig zijn op De Strokel, ik ben getuige van DVS JO19-1-Quick’20 JO19-1. Je bent supporter of niet.

Vanaf deze plek wensen we alle voetballiefhebbers uit Harderwijk en Ermelo een hele fijne voetbalzaterdag op De Strokel toe!

Aad van Schaijk

DVS vanuit de lucht…

Wat hebben mijn vrouw en ik laatst genoten van één van onze kleinzoontjes. Een week voor zijn vierde verjaardag maakte Luuk het avontuur van zijn nog o zo jonge leven mee. Onderlaatst vloog hij met zijn vader bijna een uur boven de fraaie Veluwe. Samen waren zij te gast bij een net gepensioneerde KLM piloot, dus in heel veilige handen…

Controle Cessna 172 D

Onze bijna jarige kleinzoon had meteen een klik met deze aimabele piloot. Samen, werkelijk hand in hand eerst grondig het vliegtuig controleren alvorens men met deze Cessna het winderige luchtruim koos. Even de beide vleugels aanraken, aan de propeller voelen en dan het toestel inklimmen. De piloot had speciaal een kussentje voor Luuk geregeld zodat hij niets hoefde te missen…

20161030_113949

‘t Kwetternest

Een rondje boven het prachtig gelegen Teuge, Apeldoorn, Ermelo en Harderwijk. Op een hoogte van een paar honderd meter vloog het drietal over de dicht beboste Veluwe richting Harderwijk en Ermelo alwaar het drietal een paar rondjes over ondermeer het ziekenhuis St. Jansdal, de voetbalclub DVS’33 Ermelo, de lang gestrekte Zwaluwstraat en de speeltuin ‘t Kwetternest draaiden…

Er stond een aardige bries

Wat moet onze kleinzoon Luuk die middag toch genoten hebben… Van het geluid van de motor, van al die opflikkerende lichtjes en knopjes en ­natuurlijk was daar dat heerlijke ogenblik dat hij na dat men veilig geland was zelf even het vliegtuig mocht ‘besturen’. Zichtbaar dolgelukkig hield Luuk de stuurknuppel stevig in zijn knuistjes vast. Hij had niks geen last gehad van mogelijke luchtzakken, er stond die woensdagmiddag namelijk een aardige bries…

20161030_114033

Nog even geduld…

De opa van Luuk legde het tafereel natuurlijk digitaal vast op de foto…Opa waande zich in zijn dromen ooit een avontuurlijk piloot maar bleek toch achteraf een echte landrot te zijn. Ik kan niet wachten op het moment dat ook Fleur, Joas en Féline een keertje de lucht in zullen gaan. Met dank aan de aimabele piloot!

 

 

Aad van Schaijk.

De jeugd heeft de toekomst!

DVS’33 Ermelo JO15-1-Diepenveen JO15-, einduitslag 12-0! Was me dat even een uitslag. Ik was blij voor de trainer/coach Stevan de Geijter. Hij ging na zijn actieve voetbalcarrière in het nieuwe seizoen aan de slag als trainer bij DVS JO 15-1. Training geven doet Stevan de Geijter volgens mij net even iets anders.

Stevan en Marco

Op het gebied van trainen en coachen vind ik hem en Marco Hop van DVS JO13-1 één van de beteren. Stevan en Marco doen er alles aan om hun spelers plezier te geven, dat is het allerbelangrijkste! Als voetballers plezier in het spelletje hebben, komt het in- en overzicht en dat harde werken vanzelf.

Cruijff

Stevan en Marco brengen de dingen over die zijzelf ooit hebben geleerd op een nieuwe DVS generatie. Vertellen de aan hen toevertrouwde kids dat ze hun eigen weg moeten zoeken. Voetballers zijn natuurlijk geen kuddedieren en ze mogen best eens ‘niet normaal’ doen. Ondergetekende is bijna opgegroeid met het voetbal van Cruijff. Hij is niet de aller-allerbeste voetballer geworden door altijd normaal te doen, Johan ging soms dwars tegen de stroom in…

dab9df10-96da-4573-bab5-a952e2a91dac

Maurice de Ruiter

Door de verjaardag van kleinzoon Luuk en onze dochter José miste ik het duel tegen Diepenveen JO15-1. De voetbalacties van Roel, Xander, Matijn, Bas, Ryan, Jesse, Jimmy, Rick, Levi, Roelf en al die anderen hou ik dus tegoed voor een volgende keer. Kappen, draaien, uithalen en scoren oftewel net zo goed worden als Maurice de Ruiter.

Joost en Gijs

Vlak ook de rol van bijvoorbeeld elftalleider Joost Viester niet uit en wat te denken van Robin Zieltjes en Gijs Hop! Een dosis ervaring van wat heb ik jou daar. U moet maar eens gaan kijken bij DVS JO15-1 en DVS JO13-1! Ik zou zo zeggen: DVS wees zuinig op Stevan, Robin en Marco! Ga zo door mannen!

 

Aad van Schaijk.

Met Paul Eppink de nul bewaren!

De nog vroege maandagmorgen van 3 oktober 2016. Ineens is daar een monotoon motorgeluid. Onze wekker wijst nog maar kwart voor acht aan. Dat motorgeluid wees op een blauwwitte hoogwerker oftewel het jaarlijkse teken dat de zomer voorbij is. Het bosgedeelte en de bomen aan de voorzijde van ons straatje moet kennelijk winterklaar of mijn vrouw en ik er nu aan toe zijn of niet. Naast dat eerste geluid nu ook het helse lawaai van een kettingzaag. Is me dat even slecht wakker worden…      

De mooiste stilte…

Dan nog geen tien minuten later vervagen die twee motorgeluiden tot de allermooiste stilte die er is. Ik hoor nu zelfs weer de adem van mijn vrouw, een adem die steeds rustiger wordt. Buiten nu geen enkel geluid meer of toch? Jawel precies een achttal slagen van de torenklok van de Oude Kerk maar daar valt mee te leven…

 

Wat zou je doen als…

Even later beneden aan een heerlijke kop thee en een bruine boterham met jam. Tegenwoordig zijn veel van die theezakjes voorzien van een lipje met een tekstje. ‘Proeft u wel echt wat u drinkt?’ of ‘Wat zou je doen als je onzichtbaar was?’ Nou dat weet ik wel, ik zou in de rest van de maand oktober naast onze DVS doelman Paul Eppink plaats nemen om samen die nul te kunnen bewaren. Op 8 oktober thuis tegen Huizen, een week later uit tegen Capelle en op zaterdag 29 oktober thuis tegen de IJsselmeervogels

13-02-2016: Voetbal: DVS 33 v Kozakken Boys: Ermelo Keeper Paul Eppink DVS Voetbal:Zaterdag Topklasse

Ons dorp nog bijna leeg

Zo dit stukje is bijna klaar… Nu alleen nog aan fotograaf Theo Aalten vragen of hij er een foto van Paul Eppink en DVS bij wil plakken. Een ideaal moment om een foto van het terrein van DVS te nemen is volgens mij de vroege zaterdagochtend…Om zeven uur ’s ochtends slaapt iedereen nog en is ons dorp nog bijna leeg… Bovendien heb je dan erg mooi en zacht licht. Of toch fotograferen bij zonsondergang? DVS succes tegen Huizen!

 

Aad van Schaijk

 

De herfst komt er aan!

De hard plastic wieltjes van het driewielertje bonkten en piepten. Vliegensvlug fietste onze kleindochter Fleur over ons tuinpaadje. Een prachtig gezicht die twee blonde staartjes die vrolijk wijd uitstonden aan beide zijden van haar hoofd. Er wacht onze kleindochter een verrassing. Eén van haar allereerste woordjes waren papa en auto. Regelmatig bezigt zij het woordje auto. Soms drie/vier keer achter elkaar. Het lijkt haast wel een toverwoord. Van onze buurtjes kreeg ze deze week een blauwe papierkrat vol met allerlei auto’s voor in de zandbak!

Spelen aan de zandtafel…

Dat zal onze kleindochter vast heel leuk vinden. Ik zie haar al zitten met één van die kiepwagens aan haar zandtafeltje. De wereld buiten is voor haar dan steeds verder weg. De geluiden van ons dorp die daar op een normale dag al nauwelijks hoorbaar zijn verdwijnen volledig. Geen drukte, geen gedoe. Fleur alleen met haar auto’s. Op een gegeven moment is er de mooiste stilte die er kan zijn. Je hoort dan nog alleen haar eigen adem, een ademhaling die steeds rustiger wordt.

 

Herfst…

We schrijven 16 september 2016, de herfst lijkt nu toch echt naderbij te komen.. Nog pakweg vijf dagen en dan is het zover oftewel 21 september, officieel Herfst…Als de bomen aan de Jasmijnweg rood, geel en goud gaan kleuren heb ik zin om er met onze vier kleinkinderen er onder te gaan zitten. Gewoon om ons alle vier te laten toedekken met die vallende bladeren. Zou het morgen oftewel zaterdag 17 september droog blijven? Een hoop DVS ers reizen dan ongetwijfeld af naar Sportpark De Bosk in Harkema.

 

Pierke Alma

Bij het horen van de plaatsnaam Harkema moet ik altijd denken aan de voetballer Albert Alma, bijgenaamd Pier of Pierke, ooit een hele bekende voetballer In Friesland. Pier Harkema kwam onder andere uit voor GVAV en SC Cambuur. In Friesland werd hij beschouwd als het grootste voetbaltalent sinds Abe Lenstra. Hij speelde in de aanval maar ook wel op het middenveld. Ik voorspel morgen een gelijkspel tussen de Harkemase Boys en DVS. Zelf ga ik kijken naar DVS’33 Ermelo JO19-1 tegen TVC’28 JO 19-1 uit Tubbergen. Ook al zo’n mooie club! Veel kijkgenot toegewenst in Harkema en Fleur veel speelplezier met haar nieuwe aanwinsten.

 

Aad van Schaijk.

Lukaku een grootverdiener…

De DVS 2 trainer/coach Pascal Diender beschikt op dit moment over een ruime kern spelers en dat is een zekere luxe. Geen gedoe eind augustus rondom bepaalde transfers zoals in Engeland laatst het geval was rondom Romelu Lukaku Bolingoli. Everton vroeg maar liefst 80 miljoen euro aan Chelsea voor zijn spits. Maar men wil Lukaku eigenlijk helemaal niet kwijt bij het Engelse Everton. De nieuwe Iraanse sterke man bij Everton en wel Farhad Moshiri wil Lukaku gewoon bij Everton houden en is zelfs bereid om de spits te belonen met een nieuw contract van maar liefst 160.000 euro per week! U leest het goed een bedrag met maar liefst vier nullen!  

Ryan, Stefan en Peter…

Ziet u het voor u oftewel dat bijvoorbeeld de DVS 2 teammanagers Ronald v.d. Beek, Jan Betten en Gerard v.d. Belt zich sterk maken bij de DVS voorzitter Aart Goossensen voor pakweg een Ryan Hok-A-Hin, een Stefan Offenberg en een Peter v.d. Horst en dat Aart dan op een gegeven moment, nou vooruit dan, één nulletje minder dan, 16.000 euro per week voor Ryan, Stefan en Peter aftikt? Zo gek zit de voetballerij momenteel in elkaar. Hoezo competitievervalsing? Natuurlijk heeft ook Everton de ambitie om de allerbeste te willen worden en op het allerhoogste niveau te willen spelen maar een voetballer belonen met 160.000 euro per week is de waanzin gekroond.

dsc_4104

Stefan Offenberg in actie tegen Bennekom A1

 

Monopoly

Vermenigvuldigen en delen kon ik op de Lagere School als de beste en die fictieve 16.000 euro per week voor Peter, Stefan en Ryan steken dan schril af tegen het salaris van Romelu Lukaku en let wel dat genoemde DVS trio is absoluut niet tien keer minder waard dan Lukaku van Everton, integendeel. Zou zo’n Lukaku nu echt gelukkig zijn met al dat geld? Het doet mij een heel klein beetje aan Monopoly denken. Elke veertien dagen kan Lukaku zich zeg maar een leuke twee onder één kap woning aanschaffen.

Welkom bij DVS 2

Nee bij DVS 2 lag het afgelopen seizoen een stuk simpeler oftewel Martijn Kuis en zijn staf hebben altijd heel gepassioneerd met hun spelersgroep gewerkt en het jongste seizoen kon men daar de vruchten van plukken, DVS 2 werd glorieus Kampioen. Pascal Diender en zijn huidige jongens bouwen dit succes nu verder uit. Zaterdagmiddag 10 september 2016 tegen de reserves van AZSV. Aanvang: 12:15 uur U bent van harte welkom!

 

Aad van Schaijk      

Hendrik-Ido-Ambacht en Samar Attar…

Zie ik me daar toch ineens prachtige foto’s van paarden en ruiters langs komen op Facebook. Echt zo puur mogelijk en zonder al te veel poespas. Dat alles bij elkaar geschoten door de DVS fotograaf Theo Aalten. Theo moet zich de afgelopen dagen in een rollercoaster gewaand hebben. Eerst die absolute rust rondom die elegant draperende paarden en dan die onrust rondom een competitieduel bij ASWH in Hendrik-Ido-Ambacht. Ik ben benieuwd naar zijn foto’s. Gemiddeld genomen levert dat weer hel prachtige ‘plaatjes’ op. Je kunt als het ware de emoties zien en tegelijkertijd voelen. Theo heeft er een oog voor en de smaak.      

ta201609020706 kopie                                                  

 

Wim Jansen en Bert Meiling

Kortom, het werd 4-1 voor ASWH uit Hendrik-Ido-Ambacht…Ik weet alleen dat de oud Feyenoord speler Wim Jansen in dat dorpje woont. Over een 4-1 uitslag gesproken…Daar had ondergetekende afgelopen zaterdag iets mee. Zaterdagmiddag 3 september 2016 zag ik het team van de DVS trainer/coach Bert Meiling oftewel DVS JO19-2 met 4-1 winnen van Epe JO19-2 en op de late zaterdagmiddag zag ik ook DVS JO19-1 met 4-1 winnen van HSC’21. Kortom, er kwamen die voetbalzaterdag aardig wat helden voorbij. Allereerst trainer/coach Bert Meiling, een waar genot om diens werkwijze te mogen aanschouwen.

 

Nog wat voetbalhelden…

Daarna Cor Beers oftewel een heerlijksubtiele techniek en een trotse vader, Dan scheidsrechter Jaap Vrijhof… Foutloos fluiten en de spelers zijn als was in zijn handen. Een perfect duo vormend met grensrechter Ron van Delen. Vervolgens de DVS spits Mathijs van Dusschoten. Maar liefst vier keer scoren en o wat zaten zij op zijn huid! Ook een vette pluim voor het DVS verdedigingsduo Jelle v.d. Berg en Christian Schoonhoven. Heerlijk om hen samen bezig te zien op dat kunstgras hoofdveld van DVS…

JPG_7542

Samer Attar

De allergrootste held van afgelopen weekend was voor mij Samer Attar, chirurg in de totaal verwoeste stad Aleppo. Op een avond behandelde deze chirurg een jongetje dat een explosie had overleefd. Stukjes bot van uit elkaar gereten omstanders zaten vast in zijn huid. Er was net een luchtaanval uitgevoerd op de school van dat jongetje toen daar net kleding voor arme mensen werd ingezameld. Het laatste wat dat kereltje zich herinnerde was het feit dat zijn beste vriendje voor zijn ogen ontplofte. (Bron: The New York Times) Wat zegt een 4-1 uislag dan nog en Hendrik-Ido-Ambacht is dan een paradijsje vergeleken bij het zwaar getroffen Aleppo…Blij dat we aan deze kant van de aardbol geboren zijn of niet soms?

 

Aad van Schaijk.

 

Het kwam toch nog goed…

Wat een zomerse temperaturen afgelopen week. Ik ging op de fiets op weg naar onze dochter, zij was plots overvallen door een heftige buikgriep. Het wegdek van de Drieërweg kwam mij al tegemoet als een dikke laag licht klevend en glimmend asfalt. Hier en daar een houtduif die boven mij rond cirkelde en het zonlicht drong daar niet door het loof heen. Ik was nog niet in ‘Plan West’ of de behoefte aan een ‘flesselke’ water of een ‘blikske’ cola diende zich al aan.

Knap heet

Dochterlief knapte gelukkig zienderogen op en ruim een handvol uren later was ondergetekende getuige van het Bekerduel DVS 1-AZSV1. Rond het aanvangstijdstip en wel om 19:30 uur was het nog altijd 29 graden Celsius… De waterkanonnen hadden het kunstgrasveld van DVS al wat proberen op te frissen. Intussen had het wakend oog van DVS fotograaf Theo Aalten de apparatuur van collega fotograaf Ronald Bonestroo veilig gesteld voor waterschade. Ook DVS steward Gert van Loo had zijn strategische plek inmiddels ingenomen.

JPG_7039

Ermelose scoringskansen

Ik zag de DVS ers Deniz Sahbaz en Maurice de Ruiter die woensdagavond de nodige kansen krijgen. Jorran van Santen kopte op de eigen lat. Het fenomeen ‘Daar waar jij niet scoort, doet de tegenstander dat dan juist wel’ stak eventjes de kop op. Nummer 9 en wel Deniz Sahbaz liet het eventjes over zich heen gaan. Dat deed hij kennelijk voor zijn eigen bestwil want als je teveel over gemiste kansen nadenkt, gaat zoiets in het hoofd spelen en dat is nooit goed. Het leidt af en je dreigt je focus te verliezen.

Het kwam toch nog goed!

Het kwam die avond allemaal goed. Deniz Sahbaz scoorde alsnog 3-2 voor DVS en ook Haico Epe bliksemde met zijn voeten en stelde daarmee de Bekerzege op AZSV definitief veilig. Het viel mij trouwens op dat diezelfde Haico Epe voortdurend vrij stond en zich altijd ook als zodanig aanbood. Kortom, mannen kijk ook eens wat sneller naar rechts zou ik zo zeggen! Mannen succes tegen SteDoCo!

JPG_7058

Aad van Schaijk.

 

 

De sfeervolle foto’s van Theo Aalten…

Regelmatig zie ik prachtige foto’s van Theo Aalten voorbij komen op Facebook. Zijn foto’s brengen mij en mijn vrouw binnen de kortste keren terug in Franse sferen. Het doet mij denken aan het schilderachtige dorpje Le Vigan nabij Gourdon en dat ene intieme o zo schattige zeepwinkeltje in Sarlat. De toen nog wilde rivier de Dordogne en dat woeste fraaie jaagpad langs die steile en kale rotswanden… Kanoën was in de maand juni toen even een periode strikt verboden…

Grotefoto-AHZOR6N8

Respect voor de natuur…

Bij het zien van de foto’s denk ik dan aan die o zo kindvriendelijke Camping Le Rêve. Aan dat warme en gezellige terrasje waar je terecht kunt voor een betaalbaar hapje en drankje. Een camping met ruime prachtige plekken. Onthaasten en respect voor de natuur staan er centraal. Stokbrood onder begeleiding bakken op een houtvuur, een fraaie fietstocht, een natuurwandeling, regelmatig sfeervolle livemuziek en ga zo maar door.

Lavendel…

Theo, onze DVS fotograaf is een man van zeg maar de Provence, ondergetekende meer van De LOT. Wie het begrip Provence leest of hoort denkt onmiddellijk aan de meest geurige kruiden, de fraaie zachte kleuren, de warme temperaturen en lest but not least de heerlijke geur van het paarse lavendel. Wat Van Gogh deed met een kwast doet Theo Aalten met een fototoestel!

Heerlijk betaalbaar uit eten…

Het is alweer bijna twee maanden geleden dat mijn vrouw en ik Nederland en Ermelo voor een poosje verlieten. Even weg uit dat Nederlandse (werk) klimaat, even geen voorbeschouwingen schrijven en in Frankrijk moe geworden? Bijna iedere avond kun je heerlijk aanschuiven wanneer Huub voor zijn gasten kookt. Nieuwsgierig? www.campinglereve.com

thumb_IMG_0660_1024

Eén van de mooiste foto’s van Theo vind ik die prent met die luie stoelen voor die rivier van waaruit je heerlijk kunt genieten van de zon, het fraaie natuurschoon en het heerlijk heldere koele water. Ook Theo Aalten en zijn vrouw zijn inmiddels weer gebruind thuis en komende zaterdag kunt u Theo ongetwijfeld traceren tijdens het competitieduel DVS1 -SteDoCo 1. U bent van harte welkom! Theo heeft vast en zeker tips voor u…

 

Aad van Schaijk.

 

Glijdend met een limousine door het Groningse land…

Een zevental DVS supporters op een foto. Ze zien er gelukkig uit. Een uitwedstrijd van DVS bracht ook dit weekend weer het nodige volk op de been. We hebben het hier dan over Jong FC Groningen-DVS’33 Ermelo. Hoe meer volk op de been des te beter voor zeg maar de lokale economie. Mooi meegenomen voor een streek die soms wat eenzaam aandoet.

ta201608200507 kopie

Jorran van Santen

De talentrijke DVS speler Jorran van Santen is bekend in die streek. Jorran voetbalde ooit een seizoen voor groen/witte FC Groningen. Toch vertrok hij er en kwam hij terug en wel in het weekend van zaterdag 20 oktober 2016. Jorran een beetje kennende had stilletjes gehoopt op een goed resultaat en dat had ondergetekende hem heel, heel graag gegund! Niks zo onvoorspelbaar als voetbal. Alle competitiepunten bleven dit keer achter in het verre noorden.

DVS limousine

Een grote witte lange imposante limousine glijdt gestaag door het Groningse landschap op weg naar huis. De inzittenden hebben vast en zeker plezier ondanks het 2-0 verlies van hun favoriete club. Zij merken niets van die ene grote roofvogel die zit te dutten op dat paaltje tussen die twee groene weides. In de verte doemt Zwolle al op en dan nog pakweg ruim vijftig kilometer naar de Ermelose Sportlaan.

JPG_6908

Heteluchtoven

In de hoofden van de mannen in die limousine leeft al weer de voetbalnaam SteDoCo…Sterk Door Combinatie…Een voetbalclub uit de dorpen Hoornaar en Hoogblokland. Als je de weergoden mag geloven is er komende zaterdag kans op een heteluchtoven. Wordt dat een tweede driepunter voor ons aller DVS?

Airco

Zo’n op handen zijnde zomerse zaterdag doet mij eventjes denken aan de late jaren zestig. Toen zeker geen grote luxe limousine. Hooguit een tweedehands witte Ford Cortina of een hagelwitte Peugeot 404. Als je toen airco wilde moest je wapperen met een programmablaadje van Fortuna Vlaardingen. Vooruit, een voorspelling oftewel DVS1 – SteDoCo1 3-1!

 

Aad van Schaijk.

 

Van een oude Citroën tot de Ford C Max…

Soms drijven de meeuwen naar Schiedam. Soms drijven die beestjes zelfs naar Rotterdam, maar meestal naar Maassluis. Door de bocht langs het Vlaardingse Deltahotel want daarlangs moet het water naar de Noordzee. Ondergetekende bewaart warme voetbalherinnering aan Maassluis…Samen met de DVS fotograaf Theo Aalten en diens broer Henk bezochten we vorig seizoen Excelsior Maassluis-DVS. De eindstand was 3-3! Werkelijk prachtig zomers voetbalweer en een hectisch duel met alles er op en er aan…Toen in de zinderende hitte en eigenlijk 2 punten armer weer terug met mijn Ford Focus naar Ermelo…

 Waar blijft de tijd!

Komende zaterdag speelt DVS een uitwedstrijd in Groningen en wel tegen Jong FC Groningen 1. Een hele trip vanuit Ermelo… Een flink aantal jaren geleden was ik ook te gast in Groningen en wel op uitnodiging van Gerard Ham oftewel de vader van de altijd en overal scorende DVS er Jeroen Ham. DVS verloor toen met grote cijfers…Het werd toen 10-1 voor de Groningers. Dat was op 6 augustus 1999. Waar blijft de tijd!

Op naar Groningen

Nog langer geleden bezocht ik datzelfde Groningen vanuit Vlaardingen. De reis ging toen met zo’n prachtige Citroën DS zoals je die vaak in van die oude Franse films ziet. Wat een auto! Wild enthousiast was ik. Met vijf kinderen mochten we achterin zitten. Drie op de fluwelen achterbank en de twee andere kinderen zaten op een bankje dat geplaatst was tegen de rug van de chauffeur- en passagiersstoel.

Strijkijzer

In mijn herinnering was die ‘Strijkijzer’ een zeer ruime wagen en die reis in 1960 naar Groningen (ruim 250 km) was eigenlijk zo gepiept. We bezochten toen een aflevering van GVAV-Fortuna Vlaardingen. In mijn herinnering speelde het Groningse GVAV in mijn kinderjaren maar zelden echt goed. Ik herinner mij nog wel de Groningse voetbalnamen van Rikkert Lacroix, Gerrit Borghuis, Piet Fransen en een zekere Piet de Koe. Fortuna Vlaardingen verloor zowel thuis- als uit met 2-1! Dit alles nu op de kop af 55 jaar geleden…

Oppasbelofte

Fortuna Vl. bestaat niet meer en het Strijkijzer werd terecht verkozen als de mooiste wagen van de twintigste eeuw! DVS is er nog altijd en is op zaterdag 20 augustus te gast in Groningen. Dit keer kon ik met Theo en Henk Aalten mee rijden naar het hoge noorden maar een eerder gedane oppasbelofte verhindert dit keer een rit met de Ford C Max. Kortom, dit keer geen ‘Er gaat niets boven Groningen’ voor ondergetekende maar een speeltuin in de buurt van de Jasmijnweg. Vanaf dit plekje wens ik DVS zaterdag alle succes en Theo en Henk heel veel voetbalplezier!

 

Aad van Schaijk.

Zichtmodule…

 

Hadden de DVS eerste elftalspeler Edmund Mijnheer en ondergetekende even mazzel…We waren samen nauwelijks teruggekeerd van veld zes. Daar waar net DVS 2-Terschuurse Boys 1 plaats gevonden had… Een 2-0 winst voor DVS! Op de digitale wedstrijdklok op het DVS hoofdveld was er nog precies 22 minuten te spelen m.b.t. het duel DVS’33 Ermelo-Jong FC Volendam. Zo ronde de 87e minuut was het opnieuw raak voor DVS en hoe! Met dank aan Roald de Vries..

Het seizoen is nog maar net begonnen…

In dat resterende gedeelte zagen we Roald de Vries opeens de winnende treffer maken en wat voor een! Misschien wel de aller-allermooiste goal van het seizoen! Een weergaloze treffer! Je voelde meteen de opwinding overal kolken! Scoren zoals alleen Roald de Vries dat kan!

Een trotse Roald!

Ongetwijfeld deed Roald op zaterdagmiddag 13 augustus 2016 alsof hij dat gescoorde doelpunt normaal vond. Vanuit zeg maar het punt van de toegangshekken van het hoofdveld van DVS kon ik de blik van Roald natuurlijk niet onderscheiden maar hij moet ongetwijfeld eventjes een geveinsde koelbloedige blik ten tonele gebracht hebben…Nogmaals, alsof Roald het allemaal maar heel normaal vond. Maar van binnen moet zijn geel/zwarte DVS hart in brand hebben gestaan van trots! En terecht!

Eenvoudig…

Voetbal kan op zo’n moment dan zo mooi en eenvoudig zijn…Niks geen moeilijk gedoe zoals afgelopen week toen ik een fraaie Volkswagen folder onder ogen kreeg. Kortom, een heel moeilijk verhaal over zeg maar een ‘zichtmodule’ terwijl ze daarmee gewoon de voorruit bedoelen. Jong FC Volendam doelman Mitchel Michaelis zal dat moment van Roald de Vries nog lang heugen…Gelukkig hebben wij de foto’s van Theo Aalten en het wedstrijdverslag van Joop Tomassen nog!

 

Aad van Schaijk.

SAM_4298

 

 

Die blauw/paarse keepers trui op die hele koude novemberzaterdag…

 

 

“Wel, ik ben er niet echt van onder de indruk. Echt niet”, zei de Groen Wit’62 supporter in de kantine van DVS. “Een slechte wedstrijd en dat tweede elftal van DVS valt mij goed tegen zeg ” …Ik kon die Apeldoornse man eigenlijk op dat moment niet anders dan gelijk geven. De heerlijke erwtensoep bracht mij wat troost… Aan een DVS statafel even verderop in een taaltje van ver buiten Ermelo een woordenwisseling over de goede kwaliteiten van de Groen Wit goalie. Inderdaad, die jonge keepte een formidabele partij. Hij en hij alleen hield DVS 2 van scoren af… Die Apeldoornse supporters waren zichtbaar tevreden. Nog geen vijf minuten later zou de onfortuinlijke Apeldoornse goalie werkelijk krimpend van pijn uitvallen…Langs de tribune, strompelt, nee hinkt de man leunend op Wim Huijer en Jan Betten richting de kleedkamer. Bij iedere zin lijkt de DVS verzorger Wim Huijer wat te groeien en de geblesseerde keeper wat te krimpen. Wim heeft al lang in de gaten dat het waarschijnlijk allemaal wel meevalt.

 

Best even schrikken…

Ik schrok best in de dug-out en met mij Lars van Wetering van DVS A1 en de geblesseerde spelers Remco van Rijn, Marlo Grunder en Marnix Groenewold. Reserve Jochem Viester had een onderonsje met een lid van de staf en Arjo v.d. Berg was in volle concentratie. Het geschreeuw van die doelman ging mij werkelijk door merg en been en niet bij mij alleen… Op dat moment dat ik echt heel eventjes: mensen haal te allen tijde en ongeacht wat je kan overkomen vreugde uit je leven. Haal zoveel mogelijk  schik uit zoveel mogelijk dingen, uit jezelf, uit het dorp, uit de zaterdagvond, uit je leven en als het even kan neem dan nooit plaats tussen die aluminium staanders…Ik kreeg gaandeweg respect voor mannen als Daan Huiskamp, Paul en Roy Eppink en Marienk Strijker…

 

Paarse trui

Ruim zeven lange minuten was de DVS verzorger Wim Huijer druk. Ik keek stil voor mij uit naar een beetje blauw van de lucht met hier en daar een wolkje wit en na en paar minuten zag ik die keeper in zijn blauw/paarse trui en dacht, pffff, gelukkig, die zit…Even later in pakweg de 9e minuut van de tweede helft verlieten de getroffen doelman, Wim Huijer en Jan Betten gedrieën het veld. De keeper met een blik van; kom gerust nog wat dichterbij, met jullie schouders onder mij… Even later nam de gelegenheidsdoelman van Groen Wit’62 de paarse trui over van de geblesseerde Apeldoornse doelman. Het zou die middag maar liefst 9-0 worden. Met de rust was het nog 2-0 voor de mannen van Martijn Kuis en Leo van Dijk. In de kleedkamer intussen een survivul of the fittest… Die overige doelpunten moeten onder die DVS tribune ook pijn gedaan hebben. Het wisselen van die paarse trui en die hele koude novemberdag zal mij nog heel lang heugen.

 

Aad van Schaijk.

Voetballen of waterpolo…
Mijn opoe van vaders kant woonde ooit in het Ridderstraatje. In gedachten sta ik weer met mijn rode stepje voor haar deur… Dat tochtje met mijn step zijn dingen die ik mijheel graag herinner.
Aan dat Vlaardingse Ridderstraatje of aan welk straatje dan ook in
die buurt kan ik menige anekdote vastknopen… Het maakt niet uit of je dan vijf  dan
wel vijftig jaar uit die buurt bent.
Dagen lang voetballen op het Bothaplein, een plek die mij heel veel plezier en vrijheid bood en dan denk ik aan de jaarlijkse kermis, de weekmarkt en aan dat hoekje met zo’n houten luikje van Hannes van Oudheusden, een
plekje van waaruit hij heerlijke friet met mayonaise verkocht.
Dat alles in zo’n knisperende papieren puntzak. Dat zakje patat van vijftien cent stond symbool voor de zaterdag…
Radio Prentenboek…
Fortuna Vlaardingen stond voor de zondag en we gingen altijd kijken na ‘Radio Prentenboek’ en ‘G.J.B. Hilterman’ en nooit klagen hoe koud het wel niet was. Wachten op een aansluitingstreffer als de rood en gelen eens een keer achter stonden Soms drijfnat door de zeikende regen of wolkjes ademen als het vriespunt bereikt was en het voetbal ging toen altijd door. Tienduizend man publiek bij een wedstrijd tegen het Schiedamse SVV of het Delftse DHC met Piet Lagarde in het doel.
Precies vier agenten bij zo’n wedstrijd waarvan twee er het verkeer regelden. Hooguit stak een brooddronken supporter één van zijn klompen in de lucht om zijn misnoegen te uiten, na die daad kon hij meteen vetrekken…
Het lijken nu wel momenten uit een vorig leven…
Brillenkoker…
Voetbal was en is nog steeds een onderdeel van het weekend. Voetballen…Van die
momenten waarvan je hoopt dat je ze ook straks aan je kleinkind kan meegeven. Nu bijna dertien maanden oud… Zijn leventje bestaat voorlopig nog uit een versleten brillenkoker…
Honderd en drieëndertig keer open en dicht klappen of met heel veel geduld een wat smotsig viltje van Dommelsch Bier heen en weer vouwen…
Gitaren…   
Hij taalt niet naar ander, vaak duur speelgoed…Een hoge toren bouwen, allerlei dingen die voort getrokken kunnen worden, het boeit hem niet…Het draaiplateau met de pannen, dat is het helemaal! Wordt het later voetballen of toch waterpolo? Ik moet dan in één keer denken aan dat ene winkeltje aan de Waalstraat. Een winkeltje vol met gitaren, een zaakje waar de tijd is stil blijven staan.
Ze glimmen je tegemoet om de hoek van dat allang gesloopte Ridderstraatje. Zou onze kleinzoon iets krijgen met een elektrische gitaar? Ik zou dat wel tof
vinden maar of oma daar gecharmeerd van is? We gaan het beleven…Het gestreepte rood en geel van Fortuna Vlaardingen  is al lang verruild voor het geel en zwart van DVS. Fortuna heet tegenwoordig Victoria’04, hoe kregen zij het verzonnen! SVV, Hermes DVS en DHC zijn clubjes in de marge gworden…
Aad van Schaijk.

De Tribune van DVS’33 Ermelo

Heel aandachtig schuim ik met m’n ogen de spiksplinternieuwe en bomvolle tribune van DVS’33 Ermelo af Een mooie zaterdagmiddag en bijna half oktober… Een boel nieuwe gezichten. Vast en zeker hondstrouwe DOVO supporters uit Veenendaal. Zelfs radio Utrecht is aanwezig… Dan twee mannen, ze zitten naast elkaar en één van hen is Edward Sturing, ondermeer oud Vitesse speler. Het voetbal bracht de gedreven en aimabele Edward zelfs tot in Turkije en wel bij de club Gençlerbirligi… De man naast hem slaapt bijna… Zijn blik verraadt bijna geen belangstelling meer. Zoals zeg maar kinderen die voor de zoveelste keer dezelfde tekenfilm zien oftewel de man kent het verhaal. De soezende man weet kennelijk al hoe het die zaterdagmiddag tussen DVS en DOVO afgaat lopen…

Twee kameraden

Een eindje verder twee wat oudere heren met een rechte rug. De ene man draagt een suède jas over zeg maar een rolkraag heen en de man bezit bijna zilverwit haar, de andere man draagt een modern jack bestand tegen weer en wind en heeft een programmablad van DVS in zijn rechterhand. Deze man is donkerblond. Twee mooie al wat oudere handen steken elk een duim omhoog richting die aardige fotograaf Theo Aalten. Ze zeggen niets. Geen woord, geen zucht…Hun blik en hun duim zegt meer dan voldoende… Die mannen kennen gedrieën het verhaal. Een verhaal dat de lezer van dit stukje nooit zal kennen…

De Schatkamer

Ineens vraag ik mij af wat er toch tegenwoordig onder die DVS tribune huist. Het doet mij denken aan een vergeten en verborgen schatkamer, een voetbalwereld maar dan een beetje ondergronds…Een ruimte waarschijnlijk die alleen Gijs van Hunenstijn en Joop van Delen kennen. Stalen binten en betonnen gewelven die in het donker staan te wachten totdat Gijs of Joop een deur openen en het licht aankippen… Hoe zou het geluid daar klinken als DVS op voorsprong zou komen tegen DOVO?

Roofballetjes…

Naast de tribune dat iele sfeervolle houten huisje met die heerlijke lucht van verse gehaktballen en knakworst. Lies Geitenbeek heeft duizenden knakworsten warm gemaakt en witte broodjes gesmeerd. Zij bereidt de perfecte bal, zo moeten ze! De pan waarin die gehaktballen schuilen en pruttelen doet mij denken aan de pan van mijn oma in Vlaardingen. Oma maakte altijd gehaktballen voor twee/drie dagen en waarom weet ik nog steeds niet. Ook lagen er altijd een paar hele kleine balletjes in die bruine jus. Roofballetjes noemde oma die, voor haar kleinkinderen die langs kwamen…Nu dus alweer ruim vijfenvijftig jaar geleden. De gehaktbal is er nog steeds en het voetbal ook. DVS versloeg DOVO op 12 oktober 2013 met 3-2! De feiten… De doelpuntenmakers waren: 25’ Edmund Mijnheer, 56’ Okan Soykan 2-0, 73’ Jeffrey Arends 2-1, 76’ Mike Ahrens 3-1 en 90+3’ Yannick Cornelisz 3-2. We weten veel niet, maar één feit wel, het was een dag om nooit te vergeten en gelukkig hebben we de foto’s van Theo Aalten nog!

 

Een hele blijde zaterdag in Terschuur… Een zaterdag in september. Een verlaat zomerzonnetje valt neer op Terschuur. Het Oude Ambachten en Speelgoed Museum staat centraal tijdens een Vlaardingse familiereünie. Tal van oude spulletjes wekt een sterk verlangen naar vroeger. Veel gezelligheid, jolijt en vooral veel, heel veel praten met elkaar. Het personeel van het museum is één en al vriendelijkheid, niets is hen te veel. Mijn zwager Jan uit Hoofddoprp staat te glunderen in de slagershoek. Ik zie hem denken aan pakweg een goed stuk kinnebakkenspek en rookspek en de met de hand gestopte worst. Jan bladert enthousiast door een theorieboekje vol met slagersgeheimen en even verderop een discussie of slagerij Broek nou wel of niet in het Vlaardingse Westnieuwland zat. 
 
Bloedworst en roofballetjes…
Bij het zien van al dat slagersgereedschap in Terschuur krijg ik visioenen van handgemaakte gehaktballen en van ambachtelijk en ouderwets klaargemaakte schijven bloedworst. Vlaardingse of Groninger bloedworst zie ik u denken…Wat is er nou precies zo Gronings of Vlaardings aan bloedworst? In de Groningse bloedworst schijnt stroop en rozijnen verwerkt te worden en van de Vlaardingse soort herinner ik mij alleen de heerlijke smaak. Over handgemaakte gehaktballen gesproken…Mijn vrouw Gea maakt vaak een zestal gehaktballen; vier grote en twee kleine. Die laatste twee zijn roofballetjes en die gaan er in als koek, koud of warm maakt niet uit.
 Vijftien eurocent
Een fraai speldje van Bolletje Eierbeschuit of van Uiltje Sigaren van de Kamper sigarenfabriek La Bolsa, de fabriek die later naar Schotland verhuisde, voor vijftien eurocent per stuk. Speldjes van Caltex, Gulf, Sparta, RAP, Fasto en Jorzolino te kust en te keur. Ondergetekende neemt heel even plaats in een oude kappersstoel en laat zich droog inzepen door een neef van mijn vrouw.  
De Lach
Een mooie oudere hand met droge scheerkwast nadert mijn wang. In de kapsalon heel veel spulletjes die het hele verhaal vertellen. Eau de cologne, De Lach, die leren riem waar het scheermes weer scherp van werd, de scheerspiegel. Kortom, samen even terug denken aan toen! Ik zie zo weer kapper Arie Groeneveld uit de Vlaardingse Pepersteeg  op een vroege zaterdagochtend bezig met zijn parfumverstuiver en dat oude bijna versleten oude vaalgele kammetje. Zelfs dat hele aparte luchtje uit Arie’s verstuiver krijg ik weer in mijn neus. Heel even dwalen mijn gedachten af naar de Sportlaan in Ermelo…
Op naar Odin
Omo, Persil, Sunligtzeep, Radion, Sunil, Condorzeep met van die spaarzegeltjes…Alles kwam op die zaterdag in Terschuur voorbij…Pakweg zo’n 18 kilometer verderop wordt er die zaterdag volop gevoetbald.  Ook in Ermelo worden hele mooie foto’s gemaakt maar die plaatjes in Ermelo zijn ongetwijfeld van een andere orde. Theo Aalten weet mij keer op keer weer te verrassen met zijn bijzonder fraaie voetbalfoto’s. Persoonlijk hou ik niet zo van poseren voor een foto maar voor Theo maak ik graag een uitzondering… Ook de aimabele DVS trainer/coach Hennie in ’t Hof doet dat poseren volgens mij trouw, zijn hele lange succesvolle trainerscarrière al. Hennie en zijn kompanen gaan dit weekend mogelijk weer verassen en mogelijkerwijs pakken zij ook nog drie punten bij Odin in Heemskerk.…
Aad van Schaijk

 

De Provence… Onderlaatst kreeg ik een heel leuk mailtje binnen van Theo Aalten. Een mailtje met een wat vakantieachtig karakter. Allerlei informatie over Zuid-Frankrijk. Binnen de kortste keren waande ik mij in de Provence. Heerlijk schuifelen over zo’n doordeweekse rommelmarkt. De geur van heerlijke Franse kaas en van vers stokbrood…Lekker rotzooien tussen de meest merkwaardige serviezen en ovale koektrommeltjes. Die ene asbak met de afbeelding van dat al lang niet meer bestaande Franse automerk, Panhard om precies te zijn…Een oneven aantal foeilelijke onderzetters van een onbekend drankmerk.
Mariette… Dat ene fotolijstje met het vergeelde portretje van een struise Française. Een jonge vrouw die je niet kent en nooit zult kennen. Je kijkt naar een onbekend iemand die je nooit hebt horen praten of zien lachen. Je weet niet eens haar naam. Een beetje geheimzinnig all…emaal…Misschien luisterde ze wel naar de naam Josephine, Suzette, Huquette of toch Mariette? Een groezelig jampotje met oude Franse knoopjes. Niks geen retro maar puur nostalgie… Jacques

Brel… Een heel oud singeltje van France Gall oftewel Poupée De Cire Poupée De Son…Zowaar een 45 toerenplaatje van The Beach Boys…Hier in de Provence moet God Only Knows helemaal goddelijk klinken. En jawel… Marieke van Jacques Brel…Het refrein kent u vast nog wel. Zonder liefde, warme liefde/Waait de wind, de stomme wind/Zonder liefde, warme liefde/Weent de zee, de grijze zee/Zonder liefde, warme liefde/Lijdt het licht, het donker licht/En schuurt het land over mijn land, mijn Vlaanderenland.
PSV en DVS… Van wat voor Franse voetbalclub zou Jacques Brel fan zijn geweest? Olympique Marseille, Montpellier, Lille, Valenciennes of toch Toulouse. Van Theo Aalten weet ik het wel PSV en DVS’33 Ermelo. Twee clubs die recht naar zijn hart gaan. Hopelijk zijn zaterdag de duels tegen SC Heerenveen en ACV voor Theo een feest van herkenning… Aad van Schaijk.

 

Van een Solex tot en met een nachtje aan de Thames…

 

Ik schreef onderlaatst over die puike bekerwedstrijd DVS 1-SVZW1. Wat een geweldige sfeer hing er op die avond. Toch is het in deze tijd veel rustiger rondom belangrijke voetbalduels. Ik herinner mij nog als de dag van gisteren dat ik als knulletje van amper dertien jaar bij mijn vader achterop de Solex naar Hoek van Holland pruttelde. Daar gingen we samen Feyenoord supporters uitzwaaien die op weg gingen naar Lissabon per schip van de Rotterdamse Lloyd. Twee enorme zeeschepen en wel De Waterman en het zusterschip De Groote Beer vol geladen met Feyenoord supporters kozen toen het ruime sop richting Portugal. Wat had ik graag aan boord gezeten! Volgens mijn vader moest je voor zo’n tripje zo´n achthonderd harde ouderwetse guldens betalen.

 

De aanschaf van een Solex…

M´n vader handelde in de begin jaren zestig echt een week of twee drie over de aankoop van een tweedehandse Solex. Er bestonden toen zelfs liedjes over de Solex maar die tekst was ik al lang kwijt, maar het Internet wees mij ook nu de weg. Een liedje van Max van Praag…   Op een Solex, op een Solex, zit je als een miljonair. Je hoeft alleen maar op te stappen en dan maar fietsen, zonder trappen. Met een litertje benzine ben je klaar! Genoeg voor 100 km, karren maar. Op een Solex, op een Solex, zit je als een miljonair…

 

Die prachtig lichtende zee

Pakweg een jaar of vier/vijf later werd ik als leerjongen van de scheepswerf Wilton Feijenoord in Schiedam uitgeloot om een tochtje met een spiksplinternieuw cargoschip mee te maken naar Londen. Een proefvaart dus…In de avond toen het al heel donker geworden was, zag ik van nabij het sprookjesachtige schouwspel van een lichtende zee. Overal waar, zeg maar van die woeste witte kopjes op de golven stonden sloeg de zee een soort van gloeiende vonken! Vooral bij het opspattende water nabij die imposante boeg. Het effect leek wel iets te hebben van wat je krijgt bij het slijpen van metaal. Alleen het licht op de Noordzee was in mijn beleving veel witter maar een stuk minder sterk. Kortom, mijn veel, veel oudere maat en ik genoten van een bijna sprookjesachtig gezicht.                                                                                                  

 

Kinnebakkenspek en zeekaak…

Maar hoe dichter we Engeland naderden hoe beroerder ik werd. Met dank natuurlijk aan die vijf dikke bruine boterhammen met kinnebakkenspek en de zeekaak die ik van huis mee gekregen had. In combinatie met een flesje Coca-Cola en die deinende Noordzee golven bepaald geen succes. Ik had mijn hoop gevestigd op een doordeweeks duel van Tottenham Hotspur. Het werd die woensdagavond geen White Hart Lane in Londen, maar lauwe thee en veel beschuit. Ik weet het niet heel zeker, maar volgens mij was ik die avond moederziel alleen op dat grote schip aan die wal in Londen. Slechts in gezelschap van een paar oppervlakkig brandende peertjes. Die ene overgebleven boterham met spek werd een prooi voor de Engelse zeemeeuwen. Je hoefde bepaald geen wekker te zetten aan boord, de meeuwen waren al vroeg op en veroorzaakten een  luid gekrijs. Wat was ik blij toen ik een dag of twee later weer de boorden van Vlaardingen op zag doemen…Dit speelde zich allemaal af in 1967, m´n examenjaar…

 

Een slimme fotograaf…

Tot slot. Over vogels gesproken…Het verhaal ging dat er ook manden met postduiven aan boord waren van het zeeschip De Waterman. Een fotograaf van Het Vrije Volk wilde gewoon zijn in Lissabon geschoten foto’s tijdig in het Rotterdamse krijgen. In dat digitalloze tijdperk diende je dan heel slim te zijn  Kortom, de man bond gewoon een rolletje foto’s aan het pootje van één van die postduiven en die vloog dan vervolgens terug naar een Rotterdamse duiventil.                

Zand, zand en nog eens zand…

Bijna drie jaar later, een maandje of twee/drie voordat ik onder de wapenen moest was er op 4 maart 1970 de wedstrijd FC Vorwärts Berlin tegen Feyenoord. Ofwel tegen de kampioen van de Deutsche Democratische Republiek. Het was nog hartje winter in Berlijn…Nog nooit zoveel zand bij elkaar gezien! Daarover later meer…

 

Aad van Schaijk.     

 

Piet Dijkstra, ofwel van ‘Ljouwert’ tot en met Hans Kraaij jr…

 

 

Laatst op dinsdagavond 20 maart enorm genoten van het bekerduel DVS 1-SVZW 1. Het bezoekende en toch min of meer gerenommeerde SVZW zat zich onder de DVS tribune in één van de spiksplinternieuwe kleedcabines te beraden, ofwel hoe nu verder? Bepaald geen moment om verstoppertje te spelen en dat deden de gedoodverfde favorieten voor deze bekeravond dan ook beslist niet. Alleen wij waren daar niet bij…Er was zeker nog een handvol minuten te gaan voor het er echt om te doen zou zijn in de tweede helft en ineens was daar dat warme sportmoment…Samen met de aimabele SVZW coach Hans Kraaij jr op de foto…

 

Jaren voetbalwijsheid…

 

Zeg maar tezamen 190 jaar voetbalwijsheid in één shot. Kijk eventjes mee van links naar rechts…Onze wieg stond respectievelijk in Ermelo, Vlaardingen en Utrecht. Onze verjaardagen vieren we op 20 november, 4 oktober en 22 december. Veel van onze  (beroeps) sporen zijn onder meer te vinden in Ermelo, Scheveningen, Doesburg, Zevenaar en Leeuwarden. Zijn naam Piet Dijkstra…Dan Vlaardingen, Schiedam, Dordrecht, Delft,                        ’t Harde, Elburg en Ermelo ofwel Aad van Schaijk…Hans Kraaij staat borg voor onder meer; Utrecht, Rotterdam, Alkmaar, Edmonton, San Jose, Haarlem , Breda, Brighton, Waalwijk, Helmond, Eindhoven, Doetinchem, Dordrecht, Velsen, ’s-Hertogenbosch, St.-Niklaas, Lienden, Wierden en straks dan Cuijk…

 

De Postbank…

 

Piet en De Postbank…Daar weet Piet Dijkstra alles van. Aad en Hans niet… De Postbank en Piet waren als een stoomlocomotief en die dienstdoende conducteur met nog zo’n ouderwets vertrouwd spiegelei. Altijd doeltreffend… Piet is nogal altijd bij de tijd, en op tijd. Zoals een stoomlocomotief niet echt het fluitje van de conducteur moet horen om te weten dat hij onder stoom moet komen om op tijd in het volgende station te arriveren. Aad stond voor een stuk Scheepsbouw, Vliegtuigbouw en de Gezondheidszorg. Hans Kraaij jr die ademt voetbal. Een aimabele man, met een zo mogelijk nog drukker leven…Voetbal International, Oranje en Veronica, Home Video’s en SBS 6, de voetbalclub SVZW en ga zo maar door.

 

Jacobijnerkerk in Leeuwarden…

Piet Dijkstra is wel wat gewend als het om organiseren gaat. Piet stond zijn mannetje bij De Postbank. Piet doet mij soms een beetje denken aan dat groepje duiven dat in de Grote of Jacobijnerkerk in Leeuwarden huist. Ze vliegen niet eens op wanneer de klok half drie slaat. Altijd en in alle rust speelde Piet in op de zaken die op hem afkwamen. Zo ook met die foto met Hans Kraaij.

 

Op en top schoonvader…

 

Piet is een fanatiek DVS supporter, samen met schoonzoon Theo Aalten bezoekt hij ook alle uitwedstrijden, van ACV tot Urk. Piet is beretrots op het feit dat zijn kleinzoon Mark Aalten bij het eerste van DVS zit en terecht! Natuurlijk is Piet net zo trots op al zijn andere kleinkinderen. Zijn schoonvader Gerrit Kappers van de IJsbaanweg is ook altijd betrokken geweest bij DVS. Daar komen we nog een keertje op terug. Naast een hele fijne schoonvader voor Theo Aalten is Piet ook een fantastisch mens, een man die voor iedereen klaarstaat en zichzelf altijd wegcijfert.                                                                            

 

 

Het kan verkeren…

Piet ,Theo en Mark…Ziet u ze al zitten op de driezitsbank! Piet Dijkstra voor Ajax en Mark en Theo Aalten voor PSV…Piet Dijkstra had onlangs een geweldige dinsdagavond. DVS won met maar liefst 5-1 van SVZW en ook nog eens op de foto met Hans Kraaij jr. Daarna kreeg Piet ook nog eens een geweldige late zondagmiddag. We schrijven 25 maart 2012. Op die dag won Ajax immers van PSV…Waar hield Ismaïl Aissati zich nou toch op van 2005-2008? Jazeker, PSV…Het kan verkeren. Zou Hans Kraaij jr. wel eens in Ljouwert geweest zijn? Mooie schilderachtige grachtjes en natuurlijk Cambuur…Hans zijn blik reikt, denk ik op dit moment verder dan het verstilde landelijke Friesland. Wie weet helpt Hans Cambuur nog eens naar de Erdivisie… Piet, we wensen jou nog heel veel fijne en gezonde jaren bij DVS! We zien elkaar snel aan de Sportlaan…

 

Aad van Schaijk

 

De Verbinding en een kopje koffie drinken bij Frank Smeding…

 

De geur van haringvaten

Ik wandelde op zondagmiddag als kind heel vaak met mijn jongere broertje door een bepaald gedeelte van het oude Vlaardingen. Vanuit ons vissershuis(je) aan de Twee Vriendenstraat 4 was je redelijk vlot bij het punt waar de Nieuwe Waterweg mijn geboortestad binnen vloeide. Toen vielen er nog heel wat grenen houten haringtonnen te bespeuren aan de walkanten van zowel de Oude Haven als de voor ons meer avontuurlijke Wilhelmina haven. Wat heet! Het krioelde ervan. Overal waar je keek en rook lagen stapels opeengestapelde haringvaten. Er hing gewoon een vette lucht van vis en teer en dat ruik je daar nu zelden meer. Die tonnen aan de haven waar wij zo vaak op speelden en… soms ook wel eens in ons zondagse goed. Kwam je op een hele late zondagmiddag thuis met een paar geweldige teervlekken op je goede broek en daar was moeders blij mee, maar niet heus…                           

 

De Verbinding

Een aantal van die oude vette haringvaten staan nu in het Vlaardingse Visserijmuseum. Er kwam nieuwe industrie. Er kwam nieuwe hoop, maar er kwam dientengevolge helaas ook een hoop ruwe sloop. Toen ik laatst met mijn vrouw liep te wandelen kregen we een pracht view op De Verbinding in Ermelo. Dat prachtige complex moesten ze eigenlijk eens vanuit Vlaardingen komen bekijken. Er werd destijds, en helaas nu nog, nauwelijks over gebouwen nagedacht. Of te snel… De toenmalige bewindvoerders voerden in mijn ogen een slecht rentmeesterschap. Heel bot werd er soms ingehakt op oude stukjes Vlaardingen en helaas nu nog steeds.

 

Voorbeeld…

Neem nu het Vlaardingse Stadhuis… Eén grote, logge vierkante, roestbruine bak! Zeg maar in de winter een soort fel verlicht aquarium, maar dan zonder die fraaie kleurige vissen… Hoe kregen ze het ooit verzonnen, zo’n bouwsel op juist dat ene o zo fraaie Vlaardingse plekje!  Natuurlijk kun je niet alles bewaren maar juist zo’n fraai complex  als De Verbinding in Ermelo laat zien hoe het ook kan! Een prachtig geheel…

Koffie bij Frank        

 Voorgoed weg is dat hele karakteristieke stukje Schoolstraat en het Twee Vriendenstraatje in Vlaardingen. Langs de stoepranden moedig op je knietjes gelegen en dan rijden met je van je buurjongetje Kees geleende Bedford Lorry 1950. Een stoere gele vrachtwagen met open oplegger van het fameuze merk Dinky Toy, een fel geel motorwagentje met een zwarte snuitje en allemaal diep rood gekleurde velgen. Dat waren toen allemaal hele leuke dingen en nu zijn er alleen nog maar de herinneringen! De Verbinding geeft je iets terug van die tijd…Toch maar eens een kopje koffie gaan drinken bij Frank Smeding…

Aad van Schaijk.

Diagonaal oversteken…

Nog niet zo lang geleden kwam ik bij toeval Gerard en Joke Ham tegen, ofwel de ouders van de DVS goalgetter Jeroen Ham. Gerard en Joke hadden onlangs een bezoekje gebracht aan dat kwalijk riekend stukje Rijnmond ofwel Vlaardingen. Het aimabele echtpaar had zoiets van Vlaardingen zien en bijna direct weer wegwezen. Jammer, want ik had hen graag mijn geboortestad willen laten zien.

 

Diagonaal oversteken

Uiteraard ook dat plekje waar ooit mijn rood/geel gestreepte voetbalclub Fortuna Vlaardingen ooit furore maakte. Mijn club die ooit Feyenoord in eigen kuip versloeg in het kader van de KNVB beker. Ik had hen ook voorzichtig laten oversteken op die beroemde plek nabij de hoek Korte Hoogstraat/ Gedempte Biersloot. Want hier mag niet onvermeld blijven dat het juist in Vlaardingen was waar dat diagonaal oversteken werd uitgevonden.

 

Trainer Jan de Gier…

Natuurlijk hebben Gerard en Jeroen gelijk; Fortuna Vlaardingen bestaat niet meer. Erger nog dat werd op een gegeven moment FC Vlaardingen. Geen gelukkige greep, erken ik. Fortuna werd veranderd in F.C. alsof de volgende tegenstander zomaar F.C. Köln zou kunnen zijn. Dat was dus in 1974. FC Vlaardingen verdween in 1981 uit ons betaalde voetbal. In dat laatste jaar kreeg die ploeg 27 gele kaarten! Daar krijg je nu de Fair-Play-Cup voor! Het allerlaatste duel van F.C. Vlaardingen was een 6-2 nederlaag in Venlo. De laatste trainer heette ook nog eens Jan de Gier…

 

IJzerkoekjes

Vlaardingen kent ook hele leuke oude vissershuisjes, haar befaamde ijzerkoekje en het Visserijmuseum. Ook een fameuze warme bakker aan de Westhavenplaats. Warm, ambachtelijk en traditioneel. Een stukje versheid die zijn gelijke niet kent. Een uur voordat dat winkeltje open gaat, is het brood nog warm en de volgende ochtend smaakt het ook nog vers. Die troeven kan een supermarkt niet bieden. De geur en smaak van twee Vlaardingse kadetjes voor zeven centen blijven je hele leven bij.

 

Bekende lieden

Je gaat Gerard en Joke natuurlijk niet lekker maken met bekende Vlaardingers zoals bijvoorbeeld de politicus Wouter Bos, de schrijver Geert Mak,  judoka Mark Huizinga, de schrijver van televisieseries Chiem van Houweninge, de popmusicus Robbie van Leeuwen (Shocking Blue), Bas en Aad van Toor (Bassie en Adriaan), de predikant Arie v.d. Veer en schrijver Lévi Weemoedt. Schoorvoetend zullen Gerard en Joke misschien Cock Andrea, Eibert Kuiper en Joop Bakker te berde brengen. Ook zij hebben immers hun verdiensten.

 

DVS D1                                                                              

Alles verschijnt en verdwijnt zonder een spoor achter te laten. De spelers van toen bestaan alleen nog in de hoofden van de echte supporters. Ooit speelde Jantje Bouman een hele belangrijke rol in een Vlaardings jongensleventje, later werd dat onder meer Lucian Ilie en Ronnie Knol. Wat een voetballers waren dat! Jeroen Ham kan er ook wat van, die scoort altijd en overal. Dat brengt Jeroen gelukkig over op anderen, u moet maar eens gaan kijken bij DVS’33 Ermelo D1. Zeer de moeite waard…

 

 

De geur van gras…

 

Het oude volksbuurtje waar ik ooit op mocht groeien telde ooit één auto, een Austin A30. Dat wagentje nam direct al heel veel plaats in want het Twee Vriendenstraatje was heel erg smal. Overigens wel een heel interessant buurtje want in dat hele oude Vlaardingse visserswijkje wemelde het van die smalle donkere steegjes, poortjes en het stond er vol met van die scheef gezakte huisjes.

 

Wipkip

Zo hier en daar wat van die hele kleine tuintjes, je kon er niet eens een tweepersoons laken bleken. Maar wel tal van die piepkleine binnenplaatsjes met van die met asfaltpapier beplakte kolenkisten en afgezet met van die vaak, bruingeteerde gammele houten schuttingen. Zo, hier en daar al wat braakliggend terrein met van dat aangestampte puin. De wipkip bestond toen nog niet…

 

Van putje naar putje

Schuttingen die vol geschreven waren met wit gekalkte voetbalnamen zoals Fortuna Vlaardingen, VFC, Hollandiaan en R.K.W.I.K. Hele dagen met z’n allen knallen tegen zo’n naam aan en o wat wiebelde zo’n schutting als je er met z’n drieën overheen klom. Eén groot speelterrein… Voetballen deed je gewoon met elkaar op straat, van stoep naar stoep ofwel ‘putjepingelen’. Voor school, na school en in de zomer vaak tot in de late avond.

 

Gras en kalk

Kalk is nu graffiti, voor kolen kwam aardgas, de schutting werd veelal verkleind tot buxus maar die bal is gebleven, misschien wat minder techniek, vandaag de dag. Rood en geel werd geel en zwart. De straten luisteren nu naar namen als de Sportlaan, de Zwaluwstraat en de Jasmijnweg en ze staan nu vol met allerlei duur blik. Nog even en de geur van gras en dat karretje met de witkalk voor de lijnen zijn voorgoed verdwenen…

 

Aad van Schaijk.

 

 

De wereld rond met een halve euro en Sneek kwam op de koffie…

 

Afgelopen zaterdag stond er een klein blond knulletje achter het buffet bij DVS’33 Ermelo te wachten met een halve euro in zijn knuistjes, in zijn ogen zag ik de letters ‘snoep’ branden. Het deed mij ineens denken aan dat kleine Vlaardingse Witte Winkeltje van Opa van Toor. Dat witte snoepwinkeltje stond op nog geen twintig meter van ons ouderlijk huis en had een grote aantrekkingskracht op de jeugd bij ons in dat oude vissersbuurtje. Ik weet niet meer of er een belletje klingelde aan de toegangsdeur als je bij Opa van Toor naar binnen ging maar hij was net zo aardig als die dames die afgelopen zaterdag bij DVS achter het buffet stonden. Menigmaal stond ik ook als klein kind in dat snoepparadijsje dat werkelijk heel klein was.

 

Stroopstokken

Je had dan stevig één of twee centen, of heel soms een stuiver in je knuistjes geklemd en je was een heel klein beetje bang om het maar niet te verliezen. Wat lag daar een hoop lekkers onder dat glazen deksel in die bruine houten snoepbak. Keurig verdeeld over allerlei vakjes. Kauwgombollen, kleurballen, groentjes, duimdrop, polkabrokken, spekkies, noga, stroopstokken, dropveters, salmiak, niespoeder, stokjes zoethout en ga zo maar door.

 

Engelengeduld

Op de toonbank een glazen pot met brokken honing en daarnaast velletjes papier om op te eten en dat in alle kleuren van de regenboog. Ouwel heette dat. Je kon bijna niet kiezen wat je wilde kopen en wat had Opa van Toor toen een engelengeduld. Nooit hoorde je die man mopperen. Dan was eindelijk de keuze gemaakt en rende je met de buit triomfantelijk naar buiten. Kleurballen deelde je vaak samen met een vriendje of vriendinnetje. Een ieder mocht dan telkens één kleur opzuigen en telkens werd die bal dan uit de mond gehaald om te zien of er al een volgende kleur aankwam.                                                                                                      

 

Alles draaide om snoep

Centen, stuivers en dubbeltjes bestaan al lang niet meer, maar snoep is er nog altijd. Ruim vijftig jaar later is de spanning bij de aanschaf ervan nog even groot en het zal dat knaapje van pakweg een jaar of zeven een worst wezen of men nou wel of niet zou doordekken op Jarno Drost tijdens DVS-ONS Sneek. Die zak snoep daar gaat het hem immers om. DVS won met 3-1 van Sneek en dat jongetje was ook blij in de rij. Deze zaterdag kon niet meer stuk. Het werd beslist een lange thuisreis naar het Friese Sneek. Zaterdag 3 maart speelt DVS thuis tegen Urk en het snoep in de kantine hebben de dames, zeker weten, inmiddels bijgevuld.  

 

Aad van Schaijk

Hierboven het witte winkeltje in Vlaardingen..

 

 

 

Brrrrrrrrrr, niets dan lof…

 

 

De vroege zaterdagochtend van 4 februari 2012. Terwijl ik dit tweede zinnetje aan mijn computer toevertrouw, is het min dertien graden. Buiten wel te verstaan. Binnen is het gelukkig plus twintig komma negen. Vandaag twee leuke uitdagingen. Een trouwpak kopen voor onze zoon Alexander in Amersfoort en een stukje schrijven voor de spiksplinternieuwe site van Theo Aalten. Alexander ken ik al een jaartje of zesentwintig, Theo pakweg een jaar of tien. Alexander ken ik door en door en Theo redelijk goed. Beide zijn mij erg dierbaar. Als persoon en om hun vakmanschap. Alexander weet echt bijna alles van auto’s en Theo heef heel veel met de zorg en fotografie.

 

Prachtig fotowerk

Wie zich een beetje verdiept in het creatieve fotowerk van Theo Aalten kan zomaar overvallen worden door bewondering voor diezelfde Theo. Het is soms zo verschillend, zo veel en zo doorleefd. Uit de door Theo gemaakte foto’s kan ondergetekende naar hartenlust inspiratie putten. Achter veel van zijn foto’s gaat vaak een verhaal schuil, of ze nou gemaakt zijn in de zomerse Provence of langs de lijn bij de voetbalvereniging DVS met gure tegenwind of op deze bar koude zaterdag met een steeds meer oplopende schaatskoorts.

 

Prima combinatie…

Ondergetekende en Theo Aalten hebben veel met elkaar gemeen; vaak een tomeloze werklust, onze onvoorwaardelijke liefde voor DVS’33 Ermelo en het reizen door onder meer Zuid- Frankrijk. Ik wil al schrijvende dat het verleden nog gebruikt kan worden en wil het daarom bewaren en soms ook weer nieuw leven inblazen en dan altijd met een knipoog naar het heden. Theo maakt vaak hele fraaie en haarscherpe (sport) foto’s en de schrijver van dit stukje neigt vaak naar de tijden van de aloude kroontjespen. U zult vanaf nu op deze site regelmatig gaan ervaren dat deze combinatie prima samen gaat! Alles wordt belicht dus voor jong en oud! Ik verheug mij op de samenwerking met Theo en u en jij veel kijk- en leesplezier toegewenst!

 

Aad van Schaijk